Maximalisme is terug omdat minimalisme een corporate cliché werd. Niet omdat een influencer het besloot. Niet omdat Pinterest een board lanceerde. Maar omdat een witte muur met één droogbloem in een Hay-vaas tegenwoordig zo onpersoonlijk voelt als de wachtkamer van een tandarts. De rebound was onvermijdelijk: tien jaar Scandi-MUJI-Made.com heeft elke betere woonkamer in een afdrukbare configuratie veranderd, en mensen zijn klaar om hun spullen weer te laten zien.
Behang verkoopt weer. Cole & Son draait op recordniveau, en de William Morris-prints van Morris & Co liggen bij elke betere woonwinkel in de bakken. Bij Sissy-Boy hangen jacquard kussens met palmprint die drie jaar geleden ondenkbaar waren. HKliving's nieuwe collectie zet vol in op antiek-look, gefranjede tafelkleden en messing kandelaars in vormen die je oma in 1995 weggooide. &Klevering verkoopt servies met bloemmotief dat lijnrecht uit een grootmoederlijk dressoir komt.
Er is een verschil tussen het maximalisme van nu en de jaren 70-versie. Toen was het ideologie — een afwijzing van strenge moderniteit. Nu is het reactie op de gladheid van een decennium woonkamer-inspiratie waar alles op elkaar leek. Wie het goed doet: Kelly Wearstler, hoewel haar prijzen onbruikbaar zijn voor 99% van de mensen. Luke Edward Hall, de jonge Britse ontwerper die roze wanden, antieke portretten en gestreepte kandelaars combineert zonder een spoor van ironie. Beata Heuman, wier color drenching-techniek inmiddels op Instagram een klassieker is. In Nederland: Studio Modijefsky in Amsterdam, Sukha op de Haarlemmerstraat, en stylist Holly Marder die voor internationale magazines werkt vanuit Den Haag.
Geen accentmuur — het hele vertrek in één diepe kleur. Farrow & Ball Card Room Green, Studio Green of Hague Blue zijn de gangbare keuzes (€110 voor 2,5 liter, niet goedkoop, maar Histor Perfect Base in vergelijkbare tinten doet voor €40 hetzelfde werk en niemand merkt het verschil). Plafond mee, plinten mee, deurkozijnen mee. Wat klinkt als overkill werkt juist rustgevend: de ruimte krijgt een omhullend gevoel in plaats van versnipperd. De typische witte plafond met gekleurde muren versnijdt het zicht en maakt de kamer optisch lager. Color drenching doet het tegenovergestelde.
Hier gaat het meestal mis. De regel is niet "meer is meer" maar: kies één gemeenschappelijk kleurenpalet en stapel patronen in verschillende schalen. Een groot bloemmotief op het behang, een geometrische streep op de bank, een paisley op de kussens — als de kleurfamilie klopt, klopt het. Drie patronen in willekeurige kleuren leveren een Vinted-uitverkoop op. Schaal is even belangrijk: een grote print naast een kleine print werkt; twee middelgrote prints vechten met elkaar.
Een echt antieke chesterfield op Marktplaats kost €350 tot €700, een vergelijkbaar nieuw exemplaar bij Loods 5 begint bij €1.800. De afdeling tweedehands meubels bij Kringloop Het Goed in Amsterdam-Noord, of Restored op de Haarlemmerdijk, levert betere stukken dan IKEA voor minder geld. Op Marktplaats werken trefwoorden als "erfenis", "oma" en "opruiming" beter dan "vintage" — die laatste term is inmiddels SEO-spam en levert opgeklopte prijzen op. Persische tapijten in goede staat koop je bij Bohemian Rhapsody in Utrecht vanaf €200, een fractie van wat je bij Carpet Right betaalt voor een nieuwe imitatie.
Velours komt terug, vooral in roest, mosgroen en aubergine. Messing — niet het glanzende RVS-imitatiespul van de Hema, maar geborsteld of geleefd messing — is de metaallegering van dit moment. Zijden lampenkappen, gefranjede vloerkleden, marmeren tafelbladen die weer ader mogen hebben in plaats van de strakke Carrara-imitatie uit de IKEA-jaren. Boeken zijn opnieuw decoratie, niet alleen leesmateriaal. Een gestapelde set kookboeken van Yotam Ottolenghi op de salontafel doet meer dan een Hay-vaas met eucalyptus. Schilderijen — echte, geen prints — huur je bij Kunstuitleen (vanaf €15 per maand) of vind je op Catawiki vanaf €40.
Het zit in de editing. Maximalisme dat werkt is een collectie die over jaren is opgebouwd, niet een Black Friday-shopping spree bij Westwing. De doorvoel-test: kun je over elk object in de ruimte iets vertellen dat dieper gaat dan "het stond bij Action in de aanbieding"? Zo niet, eruit. Maximalistisch interieur is geen anti-stijl, het is een vergunning om dingen te bewaren die persoonlijk zijn — de erfstukken van een tante, de poster van een tentoonstelling die je raakte, het tapijt dat je ouders weggaven. Voor wie tussen de uitersten zit, ligt eclectisch interieur dichterbij: gestructureerder, maar met dezelfde toelating om periodes en patronen te mixen.
De grote verliezer in dit verhaal is quiet luxury. Die hele beweging — beige, taupe, handgewassen linnen, niet één opvallend object — is in 2025 op zijn einde geraakt. Het was nooit meer dan minimalisme met een hoger prijskaartje, en het probleem dat het probeerde op te lossen (te veel rommel) los je niet op door spullen onzichtbaar te maken. Je lost het op door de spullen die je hebt te kiezen met intentie. Daar zit het hele verschil.
Doe het niet in de hele woonkamer tegelijk. Kies één hoek, of liever nog: de gang. Een gang is ondergeschikt genoeg dat experimenten geen drama worden, maar zichtbaar genoeg dat het effect blijft hangen. Eén donker geverfde wand, een vintage spiegel met een lijst die niet bij de meubels past, een loper die afwijkt van de vloer, en drie ingelijste prenten op verschillende hoogtes. Werkt het na drie weken nog steeds — geen vermoeidheid, geen spijt — dan door naar de woonkamer. Maximalisme is geen rebellie tegen rust. Het is een ontkenning dat rust alleen bestaat in lege ruimtes.
Lees meer tips en trends op het sfeer.nu blog, of doe de sfeer-quiz.